Solar Team Twente

Na meer dan een jaar van voorbereiding was het dan eindelijk zover: Het Solar Team Twente ging beginnen aan het grootste avontuur tot nu toe: De World Solar Challenge. Aangezien ik meteen tegen David heb gezegd dat ik bij de finish zou staan, moest ik -heel vervelend- ook naar down under vliegen.

Maandag 26 oktober, het is zover. Voordat ik vertrek uiteraard nog even de website van het team checken. Ze hebben een prima eerste dag gehad, alles verliep volgens schema. Ook het smsje van David bevestigt dit en zo kan ik gerustgesteld op pad. Mijn vlucht naar Hongkong verloopt goed. Ik word echter wel continu gestoord door mijn buurman die - nadat ik had verteld wat mijn aanleiding was om naar Australie te gaan- continu vragen op me afvuurt over het Solar Team, zelfs als ik slaap: tik tik tik: maarhe, hoe hard gaat zo'n auto nu? Tik tik tik: zit hij in dat team dat de afgelopen jaren heeft gewonnen? Etc. etc.

Eenmaal in Hongkong aangekomen ga ik meteen op zoek naar internet. Ik kan de website ondertussen al dromen... nog geen nieuwe berichten, jammer. Na een fantastische citytour door de stad met alleen maar Japannertjes met camera's toch nog maar een keer de website checken. Relaxed drinkend van een vers sapje typ ik nietsvermoedend de website in op het scherm en dan zie ik het: Solar Team Twente gecrasht... opeens valt de rest van de wereld om me weg en eerst denk ik nog: dit is niet waar, dit kan niet, niet het Solar Team Twente! Via het gastenboek zie ik een link naar een interview van Tim met de radio, maar al snel ontdek ik dat er geen geluid uit deze computer komt. Meteen pak ik mijn tas en ren ik naar de eerste de beste chinees met een laptop, ik leg warrig mijn verhaal uit en vraag of ik alsjeblieft even op zijn computer het radiofragment mag luisteren. De chinees begrijpt er niets van, maar vindt het prima. Ik klik en klik en klik, maar het internet is zo traag dat het niet lukt om het fragment te beluisteren.... Daar zit ik dan, in m'n eentje in Hongkong, wetend dat David en de rest van het team door het grootste dal ooit gaan... ik heb me nog nooit zo alleen gevoeld...

Later heb ik weer toegang tot het internet en zie ik de eerste foto's online staan. Het is een nachtmerrie, een voor een komen de foto's voorbij en hoe verder ik door de foto's blader, hoe meer de tranen beginnen te prikken in m'n ogen, dit heeft het team echt niet verdiend, dit mag gewoon niet! Ik kijk om me heen en constateer dat er niemand in de buurt is die ook maar iets van dit verhaal zal begrijpen en ik slik de tranen, voor zover dit lukt, weg. Dan wordt het toch echt tijd om te gaan boarden voor mijn vlucht naar Adelaide. Ik heb de tijd nog nooit zo langzaam voorbij zien gaan en heb slecht geslapen, ondanks dat ik al 2 dagen in touw was. Op het vliegveld van Adelaide kom ik het Belgische team tegen en ik ren naar ze toe. 'weten jullie meer?' . Ook zij weten alleen van de crash maar niet hoe erg het is en of er nog enige hoop is op een vervolg. Eenmaal op Victoria Square - waar Davids familie als verrassing voor David al staat te wachten- komt dan eindelijk het verlossende woord: ZE ZIJN VERTROKKEN! Een mengeling van blijdschap, trots en ook wel een klein traantje schieten door mijn hoofd, wie had dit nog gedacht? Ik ben zo trots, maar besef meteen dat dit nog lang niet betekent dat ze Adelaide ook echt op eigen kracht gaan bereiken. Lange tijden van wachten breken aan. De informatievoorziening van de organisatie is ronduit slecht en ik hoor pas uren later dat het team de eerste control stop na de crash heeft bereikt, geweldig. Vanaf dat moment is het duimen en nagels bijten. Iedere avond kijk ik op internet en de positieve berichten volgen elkaar snel op. Ik was al trots, maar deze crash heeft mij nog tien keer trotser gemaakt op het team en natuurlijk helemaal op David. De ontlading tijdens de finish is enorm en de welverdiende eer en de fontein heeft het team dubbel en dwars verdiend! Ze hebben helaas niet kunnen laten zien hoe goed hun auto was, maar als team hebben ze werkelijk waar een topprestatie neergezet!